‘Of ik onbegrijpelijke woorden heb gehoord? Nee hoor, je gebruikt makkelijke woorden. Ik snapte alles.’ Anna (10) en ik kletsen na over de preek die ik in Zutphen hield. Eerder hielp ze met mijn preek en schreef ze erover. Een paar maanden geleden ging ze opnieuw mee. Ik vroeg haar of ze het boek Mijn preek van de week wilde invullen. Dat deed ze. Omdat ze het boekje al kende en er ervaring mee heeft, schreef ze er een boekrecensie over.

Het boekje van Corien Oranje kun je via de boekwinkel of via BOL bestellen.

Naar aanleiding van vraag 11 kwam een meisje naar me toe:
‘U bent toch de mevrouw die preekte?’
‘Ja, dat was ik.’
‘Ik wil graag wat vragen.’
‘Vraag maar.’
‘Ik wil graag weten waarom u ervoor koos om over God en Jezus te vertellen. Waarom hebt u daar uw beroep van gemaakt?’
Ik vertelde dat ik -toen ik zo oud was als zij- het heel leuk vond om iets voor de klas te vertellen en dat dat altijd zo was gebleven. En dat ik -toen ik begin twintig was- gevraagd werd om iets over God en Jezus te vertellen en dat ik toen wist: ‘Dit wil ik vaker!’
Ik vertelde dat God bij iedereen anders werkt. Dat ik ook sprekers ken die vroeger helemaal niks durfden te zeggen voor een groep. Ze knikte.
We kletsten nog even door over haar dromen. Of zij ook graag over God en over Jezus zou willen vertellen. ‘Dat weet ik nog niet. Ik vertel in ieder geval graag over Hem in kleine groepjes’.
Go girl!
Eerder hielp mijn nichtje Anna me bij een preek en schreef er een gastblog over.
