Je hebt me horen (s)preken in een kerkdienst of op een conferentie
Je hoorde enthousiaste verhalen over de preektrainingen
Je herkent mijn hoofd van tv of mijn stem van de radio
Je hebt een van mijn boeken in de kast staan
In 2012 kom ik Gor Khatchikyan tegen. We praten uren over onze gezamenlijke dromen voor de kerk.
Vooral Gors uitspraak ‘Gods goede nieuws is het waard dat we het goed overbrengen’ blijft me bij.
Bij de tweede ontmoeting hakken we de knoop door om een paar trainingsdagen te organiseren. Gor -toen nog student geneeskunde- knutselt tijdens een nachtdienst een website in elkaar. Ik bedenk de naam: Geloofwaardig Spreken, want
Wij spreken alleen omdat God ons daartoe waardig heeft gekeurd en ons het evangelie heeft toevertrouwd – niet om mensen te behagen, maar God,die ons hart doorgrondt.
Wat ik niet durfde denken of dromen, gebeurde:
Geloofwaardig Spreken groeide en groeit nog steeds, waardoor ik me tegenwoordig fulltime met trainen (en spreken) bezig mag houden!
Ik denk dat er weinig mensen zoveel preken per week bekijken als ik: ik bespreek preken vóór en ná.
Zowel van zeer ervaren predikanten als beginnende sprekers die hun preken doorleefd, duidelijk, relevant en aansprekend willen overbrengen, zodat nog meer hoorders van begin tot eind geboeid luisteren.
Zeker! Ik spreek ongeveer de helft van de zondagen. In PKN-kerken en Pinkstergemeenten. In ABC, Mozaiek en NGK-kerken.
Elke eerste zondag van de maand op Radio 5 (EO) en regelmatig op tv bij Nederland Zingt op Zondag (EO).
Als ik een preek voorbereid, vind ik ‘Practice what you preach‘ belangrijk.
Ik wil dus ook zelf …
Kortom: geloofwaardig spreken. Dat lukt de ene week beter dan de andere. Ik weet als geen ander hoe uitdagend preken is.
Toen ik begin twintig was, moedigden gemeenteleden me aan om te (s)preken. Ik genoot ervan, maar had tegelijkertijd veel vragen.
Ik kreeg veel positieve reacties, en mijn verlangen om vaker te spreken groeide. Toen er in één week tijd drie mensen vroegen waarom ik geentheologie studeerde, wist ik eigenlijk geen goed antwoord. In die week besloot ik om met een zesjarige deeltijdopleiding theologie te beginnen, destijds een combinatie van de Evangelische Theologische Faculteit Leuven en de Christelijke Hogeschool Ede. Gedurende die opleiding gingen steeds meer deuren voor me open.
De eerste keren dat ik preekte, sliep ik nauwelijks de nacht vóór de dienst. Ik had er zo veel zin in! Vaak lag ik de nacht erna weer wakker van de adrenaline én de verantwoordelijkheid die ik voelde.
Ik lig er niet meer (vaak) van wakker, maar voel nog steeds de verantwoordelijkheid om Gods goede nieuws goed over te brengen.
En dat is maar goed ook. Dat houdt me afhankelijk van Hem!
Achteraf had ik graag de begeleiding gehad die ik nu zelf geef: veel praktischer en uitdagende en haalbare tips voor élk onderdeel van de preek.
Omdat ik zelf de zegen heb ervaren van mensen in mijn omgeving die me op jonge leeftijd stimuleerden om te (s)preken, mogen er tijdens elke vijfdaagse trainingsweek twee getalenteerde jongeren (bijna) gratis mee.
In 2014 nodigde Andries Knevel me uit voor zijn programma Andries.
Samen met onder andere Jos Douma en Paul Visser sprak ik op een studiedag over Preken naar aanleiding van het gelijknamige boek van Tim Keller. Ik sprak over het bereiken van het hart en liet iets van mijn eigen hart zien.
En een van mijn meest bekeken preken in coronatijd.
‘Dankzij jouw training won ik een pitchwedstrijd van 55.000 euro!’